مهدی محسنی ، وبلاگ نویس ، روزنامه نگار و دانش آموخته مهندسی عمران ، متولد اول امرداد 1358 در شهر قم.

Ads.


Global Voices صداهای جهانی


آرشیو موضوعی

آرشیو ماهانه

لوگو


جمهور


خبرنامه


برای دریافت خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید

پشتیبانی


  RSS 

Powered by
Movable Type 4.21-en

:.جمهور پیشین.:



جمهور

جنگ نبود ، صلح نبود ، من صلیبی نبودم!


نظرسنجی

.: همه نظرسنجی های جمهور :.


خوراک جمهور


فيدبارنر جمهور خوراک جمهور
فيدبارنر جمهور


فیس بوک من


Mehdi Mohseni's Profile
Mehdi Mohseni's Facebook Profile
Create Your Badge

Twitter - تویتر



آخرین نوشته ها


وبلاگهای به روز شده




دوستان گوگلی جمهور



Green Vote: Where is My Vote




این روزها بیش از هر زمانی در پرونده ی هسته ای ایران از احتمال وقوع تحریم سخن به میان می آید و به مقتضای هر متد سیاسی مخالفان و موافقان خود را دارد.
شاید صورت مسئله بسیار روشن باشد. جامعه ی جهانی در قبال آنچه بی اعتمادی نسبت به فعالیتهای هسته ای ایران می خواند در پی متوقف کردن این فعالیتهاست.

پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 84 که ائتلاف بزرگ اپوزیسیون داخل کشور با نیروهای اصلاح طلب ، میانه رو و حتی برخی محافظه کاران با شکست روبرو شد و محمود احمدی نژاد نژاد بر مسند ریاست جمهوری تکیه زد، کمتر حرکت سیاسی منسجم و با برنامه ای در اردوگاه نزدیک به رفرم خواهان مشاهده شده است.
اصلاح طلبان بخصوص احزاب مشارکت ، مجاهدین و نیروهای ملی-مذهبی به حاشیه رفتند تا بنوعی خود را از گزند عواقب احتمالی فعالیت سیاسی مصون بدارند.
حاصل آن شد که معدود گروههای اجتماعی و حقوق بشری فعال -متشکل از گروههای زنان و انجمن های دانشجویی و مطبوعات مستقل- در صف اول مبارزات اجتماعی قرار گرفتند و به همین نسبت هزینه های گزافی را پرداخت نمودند.
احزاب سیاسی با تئوری بافی و صدور نسخه های "چه نباید کرد" کنج عافیت اختیار نموده اند. اما سوال اینست که این بی تفاوتی تنها نشات گرفته از ترس پرداخت هزینه است و یا باید به آن به چشم یک استراتژی نگریست.

این احتمال موجود دارد که اصلاح طلبان، تحریم های بین المللی را به عنوان یک فرصت ارزیابی نموده و از آن برای بی اعتبار نمودن دولت احمدی نژاد و بالا بردن نارضایتی عمومی سود ببرند.
اما به حکم تاریخ آنچه که در پی تحریمها رخ خواهد داد بیش از پیش بر حق اعمال قدرت دولت نهم خواهد افزود. تحریم، طبقات متوسط و محروم را بیشتر به دولت محتاج و میل به تغییر را دربطن جامعه کاهش داده و جنس اعتراضات را متفاوت خواهد نمود.

در سطح بین المللی نیز برخی به ناکارآمدی تحریمها واقفند. تجربه ی عراق، لیبی، کره ی شمالی ثابت نمود که برقراری تحریم تنها بر افزایش فشار حکومت برمخالفان و محدود نمودن آزادی بیان و افزایش سیطره ی قدرت دولت بر مردم منجر خواهد شد و شاید تمامی دستاوردهای جنبشهای اجتماعی سیاسی مسالمت جو را نیز نابود سازد.

در هر حال سیاق مرسوم احزاب مدعی اصلاح طلبی پیشرو در تحولات اجتماعی امروز ایران بی تاثیر نبوده و ملاک قضاوت آیندگان قرار خواهد گرفت. اینبار شاید اصلاح طلبان بر آخرین میخ های تابوت امکان تغییر مسالمت آمیز می کوبند و فردایی مبهم را برای ایران رقم می زنند.
پاورقی:
» چه نباید کرد؟ . عباس عبدی [+]

برچسب


بازتاب

TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/124

نظرات


موافقم چون اصولا دولت هایی چون دولت نهم بر مدار کشور داری در شرایط جنگی و بحرانی می چرخند هر چه فضا بسته تر و فشار بیشتر زمینه برای شعار های پوپولیستی بیشتر....

رویا || ۱۴:۳۴ چهارشنبه ۳ آبانماه ۱۳۸۵


تو کامنت قبلی اومدم کمی خوشبین باشم، ولی مثل اینکه واقعا نمیشه خوب نگاه کرد. همان که خودت گفتی:
«دانستن زجر است»

ناشناس || ۱۶:۱۸ چهارشنبه ۳ آبانماه ۱۳۸۵


سلام
نگرانی‌تان قابل درک است و اینکه هرچه شرایط بحرانی‌تر بقای حکومت فعلی بیشتر ٬ اما نمی‌توانم با شما در این نظر که احتمالا اصلاح‌طلبان با تحریم موافقند چون نا‌کارآمدی دولت نهم ثابت می‌شود موافق باشم ٬ اثبات ناکار‌آمدی به چه کسانی ؟ مردم ؟ جهان ؟ خودشان ؟ تحريم و در بدبين‌ترين حالت ٬ جنگ ٬ اثبات نا‌کارآمدی دولت نهم نيست بلکه اثبات ناکار‌آمدی نظام است ٬ نبايد يادمان برود که تبيين و تععين استراتژی سياست خارجی مطلقا در يد اختيار دولت و رييس جمهور نيست . سياست خارجی ايران شايد در دوره‌ايی ٬کمی تاکتيک خود را تغيير داد ( آن‌هم به اين دليل که برای پايان رساندن پروژه توليد سلاح تسليحاتی خود به اين اعتماد سازی بين‌المللی نياز داشت ) اما استراتژی آن در تمام اين سالها از یک اصول پیروی کرده است و سکوت امروز اصلاح‌طلبان برای همین است ٬ که خودشان نیز ( چه‌آگاهانه و چه نا‌آگاهانه ) در رسیدن ایران به وضعیت فعلی نقش پیش‌برنده داشته‌اند .

ر.ا || ۱۸:۳۹ چهارشنبه ۳ آبانماه ۱۳۸۵


من که خسته شدم مطمئن هستم خیلی ها مثل من هستند . از این روحیه خودم خوشم نمیاد ولی خسته م خسته از تحریم یا جنگ - خسته از انرژی هسته ای - خسته از انتخابات و... خسته م خیلی خسته

نرگس || ۱۹:۰۵ چهارشنبه ۳ آبانماه ۱۳۸۵


به اندازه شما مطمئن نیستم که تحریم احمدی نژاد رو ساقط نکنه. تقریبا معتقدم که اگه تحریم در کار باشه، دولت نهم سقوط می کنه. هر چند تو اصل ماجرای تحریم هم تردید دارم.

امین || ۱۹:۲۴ چهارشنبه ۳ آبانماه ۱۳۸۵


اونجا هنوز کسی هست؟ اینجا فقط من 1 مرد موندم! نگاه کن به آی پیم خوزستانی! سلام.

اکسید فمینازیوم || ۰۰:۱۱ پنجشنبه ۴ آبانماه ۱۳۸۵


سلام نمي دانم چرا اينقدر تحريم براي شما جالب است ولي به نظرم تجربه تلخ انتخابات رياست جمهوري را ديگر نبايد مزه مزه كرد.
بايد بدانيم در ايران به دليل فاصله زياد روشنفكران و عوام چيزي به نام تحريم موفق نيست.
انتخابات تنها راه موفقيت است...موفق باشي

nima || ۲۳:۳۵ پنجشنبه ۴ آبانماه ۱۳۸۵


کاش چاره بود برای این درد بیچارگی توده ها . شرح درد طولانیه . باشه برای بعد . عالی نوشتی .
درود

پوتین || ۰۹:۳۰ جمعه ۵ آبانماه ۱۳۸۵


جدا فکر میکنی امریکا منتظر میمونه ببینه تحریم اثر داره یا نه؟
وارطان عزیز! اعمال تحریم تنها کم کردن هزینه روشهای بعد تحریم است.

رامین || ۱۴:۰۴ جمعه ۵ آبانماه ۱۳۸۵


Interesting link:[+]

ناشناس || ۱۹:۱۷ شنبه ۶ آبانماه ۱۳۸۵


نظر بدهید


برای جلوگیری از انتشار هرزنامه ها ، نظر شما پس از بررسی منتشر خواهد شد.
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.




- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: